Kategoria: Ogólna

Tu można pisać o wszystkim.

wszystko przemija

wszystko przemija
tylko w sercu zostaje
na zawsze przeżyte
uczucie
nim przeminie
choćby widok
spotkany
nacieszę nim oko
sercem zachwycę
zmysły nasycę
utrwalę w sercu
odczucia
a reszcie
w nurcie przepływu
pozwolę
przeminąć
Ana 15.09.2019
Zdjęcie własne

wschód słońca Ogrody P.jpg

Reklamy

w pomiędzy Życie

W pomiędzy wplecione jest Życie
utkane ze światła i cienia
bywa za jasne bywa za ciemne
bywa wymieszane
zawsze kropla jednego
może rozpuścić się w drugim
niosąc tym samym równowagę
W smaki wplecione jest Życie
czasem gorące jak czekolada
gorzkość lepiej smakuje
przepleciona jak warkocz słodyczą
bo Życie nie może być
ani słodkie ani gorzkie
może być wszystkim po trochu
pokarmem
przemijaniem
wplecione w pomiędzy
nie jest bez sensu
Życie
szuka miłości we wszystkim
a czy ją znajdzie?
to zależy od serca
i jego zgody to wszystko…
Ana 12.09.2019
inspiracja foto własne

kosmosy, fiol, światło,zjawiskowe , łąka ogródeczkowa 085.jpg

kosmos biały, kwiat, zjawiskowy światło, łąka ogródeczkowa 69

Głazy Krasnoludów, Sudety,

Stojąc w oddali ujrzałam ten widok, troskliwa matka tuli swoje maleństwo, tak się poczułam ukochana ponad wszystkie moje lęki. Czyż nie pragniemy tego na co dzień, takiej bezgranicznej miłości wobec nas, która przyćmi każdy ból, oddzielenie, samotność, gniew, porzucenie, wszelkie rany duszy? Kiedy taki stan ukochania wypełnia serce, duszę i ciało przypływa rozluźnienie na każdym poziomie istnienia a miłość może wreszcie objąć nas całych, bo na to zezwalamy. Wtedy nie chce się wyjść z tego stanu, chce się trwać i trwać, wtedy można wpaść na pomysły i rozwiązania, jakby sam wszechświat nam je podsuwał. W wirze spaw codziennych i natłoku zdarzeń stan uniesienia znika, odpływa rodząc tęsknotę serca, za powtórnym doświadczaniem takiego dobrostanu wewnątrz siebie, miłości która zawsze jest dostępna lecz my potrzebujemy znaleźć do niej stałą ścieżkę dostępu, zrodzoną z codziennej praktyki wchodzenia w stan relaksu. Na łonie natury jest o to najłatwiej, w domu po prostu staram się w codziennie siadać w ciszy, aby rozmawiać z Bogiem, milczeć z nim, czasem mam mnóstwo pytań… i czasem widzę jak mi się nie chce usiąść w tej ciszy, odsuwam to, co dobre na rzecz innych rzeczy, wydawało by się ważnych. Jednak nie ma nic ważniejszego od spotkania z Bogiem, z przywołaniem w sobie Miłości, która jest nieskończona i niezbędna dożycia, do istnienia. Godzenie się z prawdą o sobie jest ścieżką, która prowadzi do niej, prowadzi w głąb siebie, tam jest jej źródło, tryskające krystaliczną uzdrawiającą mocą. Bez Miłości nie ma nic, nie ma mnie bez Boga.

Głazy Krasnoludów , posatać z dzieciątkiem matka 057

Czaszka z mojego snu, tutaj cała kamienna z paprociami na głowie niczym piórkami. Kiedyś już tam byłam przytulając się do Buka rosnącego tuż obok. Pamiętam że były uczucia, słowa które wzbudziły we mnie piękny stan lecz uleciały tak szybko, jak liść wiatrem, często tak mam teraz. W moim śnie sięgałam do pękającej skorupy, która była człowiekiem, wyjęłam kawałek czaszki odsłaniając to, co wewnątrz,  a tam był słup światła… w środku przeźroczysty, potem biały a potem lekko ciepło żółty.  Troszkę mnie zamurowało jak zobaczyłam ten kamień po tym śnie, potem poszłam do niej. Posiedziałam sobie na czaszce próbując pogodzić w sobie rozpędzone emocje, kawałki prawd wywołujących lęki, którym miałam się przyjrzeć. Oczywiście nic nie słyszałam, nie widziałam, nic nie czułam- albo to było wszystko zbyt ulotne- subtelne, bym po otwarciu oczu pamiętała, serce wiedziało jednak swoje. Nie oczekiwałam wiele a dostałam więcej niż myślałam, ostatnimi czasy tak mam, uczę się cierpliwości, bo wciąż przyśpieszam gnana strachem zamiast zwalniać i słuchać.  Nie stałam się bardziej oświecona siedząc tam, lecz terapia dokonała się, gdyż wyciszyłam się na tyle przy stworzyć w sobie przestrzeń ciszy. Serce wiedziało, czuło, słyszało wszystko, dziś nieco uwalniam z siebie tę wiedzę w postaci odczuć. Doceniam ten rodzaj samopoznawania, bez fajerwerków, mocnych odczuć czy wizji lecz skromnie, cicho a bardzo głęboko jak to z subtelnością bywa. Skierowałam się potem ku widokom łąk, płowych już niestety, lecz i tak pięknie było.

Głazy Krasnoludów , czaszka, buk 65

Patrzyłam na panoramę pełna spokoju, gdzie łąki szumiały, przyroda śpiewała swoje malodie, słuchałam zatrzymana w sobie głęboko.  Zachwycały mnie łąki, poletka tworzące swoisty krajobraz doliny a  wnosząc z lasami aż po pasmo gór w oddali oddałał od natłoku emocji i myśli, uspokajał tworząc dystans w tej przestrzeni, oddychałam tylko zatrzymana w przestrzeni i czasie, wolna.  Dziś widzę w tym ogromną moc terapeutyczną dla ciała i duszy, niby nic a jednak bardzo wiele się zadziało.  Właśnie o to chodzi w moim życiu, być uważnym na szepty ducha a usłyszeć je mogę, gdy w środku jest porządek i cisza, porządek z emocjami, traumami, bólem i ranami na duszy i ciele, łatwiej wtedy poradzić sobie z tym, co niesie życie, bo ono płynie a my z nim, i nie obędzie się bez wyzwań, przeszkód, blokad.  Z wnętrzem pełnym harmonii łatwiej sobie z tym poradzić, uspokoić, usłyszeć wskazania Ducha, prawdy wymiary ujrzeć. W to wierzę, że jeśli w w sercu ukocham wszystko czym jestem do końca, mając siebie w róży serca, mogę mieć w nim Boga, każdego człowieka, wszystko.

Głazy Krasnoludów panorama gór, łąka 9

A potem szłam też ścieżką pomiędzy krzakami malin, pyszne są leśne maliny, najadłam się ich jak nigdy. Mało zdjęć robiłam, gdyż chłonęłam oczami i sercem piękne okoliczności przyRody, mniej chodząc a więcej słuchając.

Kamieniołomy Lubawka i dzwoneczki

Przeszłość i teraźniejszość, kamienne piekło i piękno życia… dzwoneczki zaczarowane… wszystko przemija tylko Miłość istnieje niezmiennie.

Spacer, piękne okoliczności przyrody i przeszłość obudzona nagle. Góra Pustelnik w Lubawce, częściowo znikła jeszcze w czasie wojny rękami więźniów z obozu. W tych okolicach, dokładniej w Kamiennej Górze w 1944 utworzono filię Landeshut – jedną z wielu w Sudetach – obozu koncentracyjnego Gross-Rosen( obóz główny w Rogoźnicy, praca w kamieniołomach granitu, zwany kamiennym piekłem, najcięższy obóz ze wszystkich ) utworzona w 1944 roku do realizacji tajemniczych budowli, tuneli. To była ciężka praca, tutaj nie prowadzono dokładnych rejestrów więźniów, nikt się tym nie przejmował, skazani na zatracenie, ciche i szybkie umieranie w pracy ponad siły. Piękno przyrody jest dziełem Gai, dziś panuje tu spokój, historia tego miejsca zwiera piękno, życie oraz śmierć, cierpienie. To głęboko mnie poruszyło, piękno, życie i kamienne piekło śmierci, mocne. Jak każdy z nas, mamy swoje piękno, cierpienie, ból i radość i nadzieję… nie trzeba się trzymać przeszłości, trwać w bólu czy nienawiści, uzdrawiać trzeba i uwalniać doświadczenia wyryte w pamięci ciała, czasem wejść w emocje by ostatecznie wyjść z nich na zawsze, pamiętać bez emocji, rozumieć. Ku temu zdążam, ten kierunek wybieram,  takich zmian chcę. Muszę dodać, że spacerując piękne zdjęcia zrobiłam kwiatom które są mi szczególnie bliskie, dzwoneczki polne. Tutaj zrobiłam zdjęcia dzwonków, Jedne z piękniejszych, to są kwiatki szczęśliwych chwil dziecięstwa, kocham ich magię, lekkość, taniec i dźwięk ciszy, muzykę delikatności, wolność , naturalność i powabność. Nadzieja, Wiara Miłość. Buziaki 😘

dzwonki kwiaty las lubawka 24

 

Refleksje…

Dziś jest dobry dzień ( każdy jest dobry) by wyjść na przeciw miłości w sobie, otworzyć ramiona przygarniając małe cząstki kochania wołające, radować się sercem całym ze spotkania przypominając sobie jak to jest być dzieckiem. Kochać, wierzyć, marzyć, poznawać i poszukiwać z lekkością i fantazją.1.6

 

Radość ma coś z dzieci, niesie w sobie energię potrzebną do życia, ruch, lekkość i zabawę oraz wciąż nieustającą ciekawość. Bez niej, bez jej światła ani rusz 😷😘
Zachód słońca nad Parkiem Magiczna i wesołym miasteczkiem.1.6

 

Kwiat Farbownik Polny
Jak dobrze otworzyć drzwi na mini ogródeczek i słuchać śpiewu ptaków. I odkrywać na ugorach kwiatki których nie znam.27.5

 

Zawsze wydawało mi się że wyobraźnia jest bez granic lecz to Duch jest nieskończony więc może wyobraźnia pomaga przekraczać granice umysłu w podróży ku nieskończonemu Duchowi. Taka myśl przepłynęła mi w głowie, gdy ktoś mądry zwrócił mi uwagę na ten temat.25.5

obraz lany ptak postać świeży pg

Dzień dobry nowemu dniu ( na swoim już kawałku nieba), takie niebo dziś patrzy na mnie rankiem, we mnie a może to moje spojrzenie się pogłębia we mnie? Miły poranek, spokojny, stęskniłam się za takimi, teraz będzie ich więcej. Bo ostanie tygodnie były dość gęste, pełne działań i wysiłku aż przyszło zmęczenie zbyt duże. Czas na chwilę oddechu i zwolnienia tempa żeby przemyśleć sprawy, poprzyglądać się i nabrać świeżego spojrzenia, poczuć harmonię i ociupinkę radości. 💙🏵🦋23.5

 

 

O światło raz w sobie odkryte należy dbać całym sobą, gdyż może zniknąć w natłoku złego myślenia o sobie a chodzi o oswojenie się z pięknem, które drzemie w głębi istoty. To piękno i blask jest tak delikatne jak płatki kwiatów a w subtelności jest zaklęta moc zmieniająca życie.1.5

 

 

Kwiaty bardzo poprawiają nastrój, tyle w nich magii naturalnej delikatnej i pełnej mocy. Jakoś lepiej się robi na duszy od samego patrzenia. Spotkane gdzieś na drodze pomiędzy rozbieganiem i pracami, za lekkością się cni duszy więc cieszę się chwilami z kwiatkami i ich lekkością, pięknem, odczarowywaniem zaplątanych myśli i zmęczonych strun emocji.22.5

Tęcza – widok z mojego nowego mieszkania- domu. Pierwszy własny, tyle bylo przeprowadzek do służbowych, że na swoje aż się chciało iść. Stare trzeba jednak porządnie pożegnać, włożyć energię i siły by oddać posprzątane, rozliczyć się żeby całym sercem być w nowym… Nowe już jest! choć wymaga dużo pracy, trochę się jeszcze dokańcza więc trzeba sobie jakoś radzić.17.5

tęcza dom widok

Słodycz chwili utrwalona we wnętrzu,portal do którego zawsze można wrócić odnajdując to, co w niej żyje.30.4

kwiaty drzew kwitnących róż biały96

 

 

 

Pod baldachimem serca

Oddalam się od tego
W co tak mocno byłam wczepiona
Wyciągam haki, wtyczki puszczam nici
Odwracam się ku sercu Cała
Idę przez jego łąki zielone
Zanurzając się w różowym polu
Oddaję wszystko czym jestem,
Wszystko co umysł, programy i wzorce
Tworzyły budując granice, więzienia klatki.
Nie zatrzymuję się tylko idę dalej
Zagłębiając się w czeluście jaskini,
W to co pod sercem mamy, w łono
Co grzesznym spowite cierpieniem było
W jej ciemność i niepoznanie spokój niosę,
Rozpalam blask, jedyne co należy do mnie.
Tu jest moje miejsce, tu życie tu miłość
Tu jest miejsce święte, świątynia miłości
Z mgły się wyłania spowita światłem
Tu pod baldachimem różu pola serca
Spotkać się mogę z ukochanym, przyjąć
Jego całego, wziąć w ramiona i płynąć
Przenikając się wzajemnie, pieścić i kochać
Wtańczyć w życie miłość razem w Jedności.
Ana 04.06.2019

ławka park bródnowski kiwtnące drzewa 80magnolia, park bródnowski, fontanna 11

 

Niech mi się we włosach zawiośni

18.03.2016

Wierszem kwitnące Ogrody Duszy

W moim wnętrzu
kiełkują kwiaty
z małych ziarenek…
rozkwitną na ciele
w mym osobistym dziele.
Ale ale żebym pamiętała
o swoich włosach,
o magii w nich drzemiącej
dosłownie i w przenośni,
niech im też się zawiośni,!
pośród włosów kolory ożyją
w płatkach najróżniejszych
z wiatrem zatańczą miękko.

Siłę swą zaczerpną z korzeni.

A mnie jet na duszy
jak włosom na wietrze
i mam pewność,
że z siłą swą zostanę,
ze swym pięknem
ukwieconym
we włosach upiętych
i rozwianych
Ana

kobieta o kwiaty we włosach

View original post

Urodziny

Trzymam w swoich dłoniach dziecię, siebie obejmuję w całości otulając miłowaniem bez względu na wszystko, własną przeszłość trzymam w dłoniach i w sercu. Pierwszy Dzień Życia, gdy się rodziłam otoczona barwami duszy, gdy nabrawszy oddechu wybrałam życie na ziemi, o tym przypomniał mi oddech… jakże się cieszyłam i jakże radowałam na bycie tutaj, kogoś miałam spotkać i tęskniłam bardzo do tego, co miało się wydarzyć. Nie rozumiałam jednak za czym tęsknota tak mocno w sercu dźwięczała i nie czując jej spełnienia zagubiłam się w smutku, bólu niespełnienia i rozdzielenia aby obudzić się teraz w zrozumieniu, że wszystko tak miało być. Nurt życia wypełniał się doświadczeniami właśnie takimi jakie były aby doprowadzić mnie tam, gdzie odnajdę sens tęsknoty, sens drogi i tych, którzy czekali aż ich odnajdę. Okrąg się zamyka a otwiera nowe. Ana Anilalah 20.03

szkic dziecko w dłoniach 2232

Czuć jakim cudem jest kochać siebie
Wychodzić na przeciw wołaniu z wnętrza
Sięgać w głąb łagodnie pośród kruchości swej
Odnajdywać miejsca wołające kochania
Cierpliwie tulić czułością wspierać
Ziarna zasiewać wytrwale wielbić
Przemawiać wprost serce ucząc ufności
Pozwolić wzrastać własne drogi poznawać
Pracować pośród Ogrodu ziaren pielęgnując
Wsłuchiwać się w ciszę nią się stawać
W niej rozpuścić wszystko
Stopić się w Jedność
Patrzeć jak Ogród wzrasta
Rozkwita w świetle prawdy
Tworzyć dzieła umysłu Serca mocą
Czerpać z Ogrodu Życia swe siły
Czuć jakim cudem jest Kochać siebie

Ana Anilalah Członka 14.04.2018

Inspiracją był ten szkic zrobiony ze zdjęcia umieszczonego w muzycznym obrazie na you tube. Dziś dzień po urodzinach znowu stał się inpiracją do napisania kilku słów wierszem.

Łąka obraz, Ogrody Natury

Obraz Łąka z 2014, mój pierwszy i jedyny na razie, przyszłość pokaże co się wydarzy.
W związku z łąkami oddając im wdzięczność i obdarowując miłością. Powtórzę: Mark Twian powiedział że „ziemia to jedyna rzecz, której nie da się wydrukować.”
Łono ziemi jak moje łono, w żyznej glebie odradza się łąka więc rozkwitam bujnie kwiatami i roślinami stając się pięknym domem, gdzie życie wzrasta pielęgnowane i wspierane z czułością a duch otula tchnieniem, gdyż łono jest Błogosławioną Ostoją Miłości. Moje łono jak matki ziemi jest święte, żyzne więc rozkwita miłością 💗🌼🥀❤💮🌸🌺🌾🌹🌼🌷🦋🌻🌼Ana 04.03

Ogrody Natury,  swóją stronę na fb nazwałam Ogrody Serca stąd zmieniła się nazwa tego bloga Ogrody Duszy a swój jedyny albumik ma też nazwę Ogrody Duszy – Kraina Marzeń a teraz dostaliśmy nazwę ulicy naszego nowego mieszkania Ogrody Przyjaciół.
FB_IMG_1551713993906