Tag: drzewa

Zimowe ferie i foto widoki. Fotorelacja

Pierwsze zimowe widoczki z ferii, moje spojrzenie na świat.
Natura blisko domu rodzinnego męża, w tym mój ukochany przyjaciel Grimwald, bardzo zacny dąb- pomnik. To szczególny przyjaciel, którego odwiedzam od kilku lat, rozmawiam z nim, przytulam się, przekazuję mu dobrą energię. Dzięki jego obecności czuję się szczęśliwa, otrzymuję pomoc, wsparcie a na pewno w jego pobliżu znikają problemy. Znaczy znajduję inny punkt widzenia i już to samo zmienia moje myśli i emocje więc łatwiej sobie poradzić z błogosławieństwem ducha drzewa. A drzewo to cząstka boskiej przyRody na łonie której nie jedna osoba doświadczyła przyjemności takich zmian, zebrania sił, powrotu dobrego nastroju, pozbycia się stresu i zmartwień. Ale zimą drzewa i cała przyRoda usypia więc drzewa nie mają za bardzo energii by się dzielić. Najmocniej promieniują wiosną, siłą wzrostu i narodzin. Dlatego zimą zawsze daję coś od siebie, dotykam, tulę i przekazuję energię.

zima-dab-drzewo-grimwald-5117

Zimowe widoczki, leśne krajobrazy ubrane w szron i twardy śnieg, po którym szłam przez pola zasypane białym puchem. Do lasu szłam drogą bez drogi po twardym śniegu, tylko lekko zapadały się moje małe stopy. To był piękny słoneczny dzień, ciepło sprowadziło szron gdy jeszcze mróz dobrze trzymał. W lesie światła moc oczarowała mnie, bajkowe krajobrazy wyobraźni poruszały mnie, dały dobry nastrój i pogodę ducha… na dużej przestrzeni śniegu poczułam potrzebę położenia się, pobycia i oddychania w tej pozycji choć przez chwilę. Taka chwila w białej przestrzeni wolności pełnej spokoju sprawiła że bardzo głęboko oddychałam, pełną piersią, pełnia szczęścia.

dsc05175

Miałam okazję doświadczyć pięknego spaceru, kiedy szron ubrał przyrodę w białe ubranka a śnieg jeszcze zalegał na ziemi, twardy taki. A słońce świeciło tak pięknie że aż chciało się żyć, intensywne doznanie. Jestem wdzięczna za te piękne chwile mi dane na wspólnym spacerze z mężem.

zima-widok-las-pola-snieg-droga-szron-145

zima-las-szron-glazy-05147

Światło pośród drzew, piękne chwile i krajobrazy

Światło w lesie uwodzi pomiędzy gałęziami, nie dopowiada historii tajemnicą okrywając leśne krajobrazy co czyni świat piękniejszym, gdy przyjmujemy w siebie tajemnicę snując własne opowieści, sycąc się pięknem chwili.

zima-las-slonce-05152

zima-szron-galezie-las-1

zima-las-slonce-05152

zima-las-galezie-5160

las-swiatlo-zima-lubkow-5164

las-zima-glaz-galezie-05153

Zapisz

Zapisz

Reklamy

Białowieża, Białowieski Rezerwat i Park Szlak Dębów Królewskich

BIAŁOWIEŻA 11.11.2016

W ten niezwykły dzień wybrałam się w odwiedziny do Białowieży dzięki uprzejmości mojej koleżanki i jej kolegi. Bardzo jestem Wdzięczna.

droga-bialedrzewa-bialowieza-04234

Nigdy nie byłam w Białowieży, była mi mało znana, bardzo mało. Parę latek temu zastanowiłam się, czy w Polsce jest jakiś prastary las i znalazłam w necie Białowieżę. Tylko nie mogłam pojechać tam, marzyłam o tym jednak wciąż aż pragnienie się zrealizowało. Długo czekałam ale mam nadzieję tam wrócić jak będzie ciepło. Byłam krótko ale treściwie wypełniłam czas. Choć powiem, leżało wszędzie mnóstwo drzew już uciętych, przykryte śniegiem ale serce się kraje niemiłosiernie. W miejscu ucięcia nie widziałam dziur po kornikach, co mnie zastanowiło. Skupiłam się, zamiast na nerwach, na wysyłaniu temu miejscu mnóstwa miłości. Prosiłam Ducha o opiekę nad tym rejonem kraju, nad tym prastarym lasem, nad zwierzętami co tu żyją i ludźmi i tymi, którzy mają zadbać o dobro tej puszczy.

droga-biale-drzewa-04230

Początek listopada był jaki był więc nie przypuszczałam, że będzie tak biało. Akurat w czasie gdy byłam, biały śnieg pokrył tę krainę zmieniając ją  w Krainę z Baśni, byłam zachwycona. Czułam się jakby mi podarowano gwiazdę z nieba, gdyż widoki były zapierające dech w piersiach.To była jedna z tych chwil, którą mogę nazwać Cudem, podarunkiem od Boga, niezwykły to czas, bezcenne chwile. Szczególnie kiedy cichaczem weszłyśmy tam, gdzie nie wolno było, Szlak Dębów Królewskich. czemu nie wolno? Bo w tej okolicy bezpośrednio trwa wycinka drzew, jest niebezpiecznie. Ale tego dnia było wolne i nie mogłam się oprzeć, bałam się strażników ale polazłam i nie żałuję. Nie zapomnę wrażenia jakie wywołały drzewa ubrane w puch, gdy gałęzie kłaniały się nisko ziemi tak przystrojone. Droga była magiczna, czułam ze odmienia się moje życie, że płynę zgodnie ze swoim nurtem, że jestem gotowa iść nową drogą… nie iść a jechać, kierować z pełną świadomością pewnie, z odwagą.

Pisałam w dniu 10.11.2016

„Dziś w podróż się udaję, zabiorę swoje ciało a w nim gorące serce i ciepłe myśli. Otwieram się na dobre chwile, gdzie przy oknie w miłej atmosferze pooglądam świat, którego nie widziałam, posłucham co szepce mi serce. Ramiona otwieram dla Aniołów, by się przysiedli, towarzyszyli cały czas. Przyjmuję pomoc i wsparcie z radością, oddycham z miłością ufając, że wszystko dzieje się z miłością dla mojego dobra. Cieszę się na nieznane, raduję się na przyjaciół spotkanie. Ana”
Dziś w podróż się udaję, zabiorę swoje ciało a w nim gorące serce i ciepłe myśli. Otwieram się na dobre chwile, gdzie przy oknie w miłej atmosferze pooglądam świat, którego nie widziałam, posłucham co szepce mi serce. Ramiona otwieram dla Aniołów, by się przysiedli, towarzyszyli cały czas. Przyjmuję pomoc i wsparcie z radością, oddycham z miłością ufając, że wszystko dzieje się z miłością dla mojego dobra. Cieszę się na nieznane, raduję się na przyjaciół spotkanie. ” 10.11.2016
Od razu z Białowieży z przyjaciółmi ruszyłam do Warszawy na ważne spotkanie. Już sama podróż była niezwykłym zjawiskiem, gdzie serca się otwierały, czułam wymianę energetyczną, mogłam mówić prawdę, dzielić się swoimi uczuciami i byłam szczęśliwa. Więc na spotkaniu łatwiej mi było mówić o trudnych sprawach, szczerze opisać emocje,  przedstawić swoje lekcje i jakie z nich wyciągnęłam mądrości. No i na spotkanie pierwszy raz przyjechałam z tak daleka, bo zawsze jechałam z domu. Czasem trzeba odjechać daleko by móc wrócić do siebie inna drogą, która wiele zmienia we wnętrzu, odmienia wszystko. To był PRZEŁOM, to oznaczało że Nowa droga już się realizuje, jestem na niej więc pozostaje mi iść dalej, wedle wskazówek serca.
miejsce-mocy-tory-ana-c04443

W tej części wpisu pokaże zdjęcia z Białowieskiego Parku Narodowego, z Rezerwatu i Parku gdzie jest Muzeum Przyrodniczo-leśne i ze  Szlaku Dębów Królewskich. W następnym wpisie pokaże Miejsce Mocy z Parku.

Ciekawostka: W lutym 2005 roku, na skutym lodem zalewie Siemianówka, nakręcono materiał wykorzystany w „Opowieściach z Narnii”. Blisko Puszczy Białowieskiej, gdyby nie siarczyste mrozy większość ujęć była by nakręcona z Puszczy.

BIAŁOWIESKI REZERWAT

Zwierzęta: Rodzina Żubrów, cześć rodziny.

zubry-04268

Łosie

Ryś

rys-04299

Żbik, wiecie całkiem zapomniałam że istnieją Żbiki, czytałam kiedyś o nich ale zaskoczył mnie ich widok. taki duży kot ale bardzo dziki 🙂

zbik-04238

Jeleń

bialowieski-park-zwierzat-jelen-04322

Miłośne Dziki

dziki-c04285

Wilki

BIAŁOWIESKI PARK NARODOWY

Magiczny Park

bialowieski-park-domek-drewniany-04331

Staw

park-bialowieski-widok-odbicie-04355

park-bialowieski-odbicie-widok-04361

Są tu prastare drzewa, w tym ten z dziuplą, to też jest miejsce mocy dębowe, niestety nie można dotykać drzew.

BIAŁOWIESKI SZLAK DĘBÓW KRÓLEWSKICH

Szlak Dębów Królewskich, bo każdy stary dąb ma imię Króla lub Królowej. Oto kilka z nich, niektóre już spróchniałe niszczeją.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Bursztynowy las. Fotorelacja

liscie-pomaranczowe-bursztynowy-las-04102

Słoneczny dzień, cały słoneczny dzień dał mi szansę na odwiedziny Lasu, w którym jest mój bursztynowy las. Do południa byłam w przestrzeniach łąk i w lesie dzikim  a parę dni wcześniej w lasku miejskim, gdzie Krąg spotkałam. Ten lasek miejski nie jest duży ale różnorodny. Tutaj mam swoje miejsca mocy, Miejsce Wiedźmy przy moczarach, Miejsce Brzozowych Sióstr przy wrzosach, Miejsce Polankowe czyli leśna polanka mała , Miejsce Kręgu z Krzaczorków i Miejsce Bursztynowe. To ostatnie miejsce, ten  Bursztynowy Las najpiękniej się prezentuje, gdy słońce opromienia go jesienią, bo wtedy liście tworzą niezwykłą aurę. Tym razem przybyłam w czasie zachodzącego słońca, jak zwykle patrzyłam i odczuwałam. Pomyślałam nawet, że skoro słoneczko już na czubkach koron drzew jest  tylko, nie zrobię zdjęć.

Ale z drugiej strony, czemu mam się nie zabawić chwilę aparatem i tym, co widzę. Rozpłomienione pomarańczem życie, tańcząca w koronach drzew radość, poczucie bliskości, ożywienia, witalności. Kobiecość tańcząca we mnie, rozpłomieniona w drzewach, tańcząca w liściach wirujących, szeleszcząca, rozbawiona i zachęcająca do zabawy, do płynięcia z życiem w każdym wieku, w każdym momencie życia. Jestem Wdzięczna Kobietom z mego Rodu, za wszystko, co otrzymałam od nich.One żyją we mnie, żyje ich siła i ich słabości. Te słabości są słabościami dopóki nie zrozumiem lekcji, nie rozpoznam tematu w sobie. Wtedy słabość zamieniam w siłę, buduję swoja moc. Kobiecość to szczególny temat w mym życiu, takie wybrałam ciało więc z poziomu kobiety doświadczam życia. Im bardziej kocham siebie jako kobietę tym bardziej doceniam męskość w sobie, tym mocniej czuję pojednanie tych tematów w sobie. Jakby nigdy nie było rozdzielenia.

I tak przeszłam od koron drzew do ziemi, gdzie zapalił się słoneczny blask na linii zachodzącego słońca. Wszystko zapłonęło ogniem, ogniem pomarańczu, ciepłym żółtym, złocieni… bursztynowe cudne barwy, miodowe ciepłe kolory, aż miło na sercu i w całym ciele 🙂

I tak też uzyskiwałam spokój ducha, stan ciszy w sercu bo bardzo mocno wypływały sprawy relacji, szczególnie z kobietami, uzdrawiała się linia kobieca mego rodu.

To trzecia część serii relfleksji i rozmyślań. Pierwsza w Leśnym Kręgu , Druga Słońce Rozpłomienia a trzecia w tutaj, w Bursztynowym lesie.

Drogowskazy:  słowa z Biblii.. „zmień przekleństwo z błogosławieństwo”… dla mnie każdy wybór dokonany z poziomu serca jest drogą ku własnemu błogosławieństwu. A bywa on czasem niezrozumiały dla innych. I wiem jedno, kiedy dokonuję wyboru, muszę wejść stan spokoju, inaczej prawda, którą ujrzę może mnie wytrącić w ocean emocji, wtedy nie ma wyboru, jest nadal walka. Stan spokoju, to stan kiedy patrzę z innego poziomu, miłość Bóg, Duch, pozwalają dostrzec w sobie i drugim człowieku coś więcej niż moje oczy i myśli, to poziom gdzie mogę odczuwać wiele wymiarów danej sytuacji… umysł jest wyłączony, emocje nie mają dostępu, ( to znaczy, czuję emocje, pozwalam im wypływać, przezywam żeby je poznać, żeby je nazwać, żeby wreszcie móc je puścić wolno a nie chować głęboko w cieniu. Lecz wewnątrz, bardzo głęboko we mnie, jest zaufanie że wszystko dzieje się w porządku, bo mimo emocji bardziej skupiam się na ich obserwowaniu i poznawaniu niż na tym, żeby mnie zalały doszczętnie zawładnęły a wtedy ślepo oddaje się odwetowi wobec raniących osób, wtedy jest walka. Poznanie emocji daje zrozumienie siebie, często też można dojść skąd się wzięły i wtedy je przyjąć, uzdrowić swoje rany ) jest stan spokoju, ciszy a w niej można dostrzec linie czasowe, wybory lub brak wyborów. Trudno to opisać, to nowy stan, nowe doświadczenie, będę je pielęgnować aby utrwalił się ten stan na stałe. Bo chodzi o to, że w sercu kiedy jest cisza może wybrzmieć dźwięk miłości, tej boskiej, to stan zero dla mnie… to stan gdy połączona z Duchem jestem pełną wibracją miłości. W stanie spokoju mam dostęp do najczystszego dźwięku, dźwięku miłości, harmonii a to jest stan zero. Każdy narząd w ciele ma swoją wibrację właściwą sobie. Kiedy jest dysharmonia bo jest nadmiar albo niedomiar w energetyce powstaje choroba w ciele, w danym narządzie. Powrót do zdrowia oznacza powrót do stanu zero danego narządu, do pracy we właściwej tonacji a ona daje odpowiedni dźwięk właściwy danemu narządowi. Wszystkie narządy razem grają w jednej orkiestrze muzykę wszechświata, razem tworzą coś pięknego.

Tak samo moje spotkania z ludźmi, z każdym człowiekiem dotykamy się aurami. Każdy z nas tworzy właściwy sobie dźwięk, wibrację i albo rezonujemy ze sobą albo wprost przeciwnie lub jesteśmy obojętni. Każdy dysonans we mnie wobec osoby oznacza, że potrzebuję w sobie odnaleźć właściwą wibrację. Bo emocje to też dźwięk, każde uczucie to dźwięk, każde słowo to dźwięk, każdy kolor to dźwięk itp. – Wibracje, boska matematyka. Kiedy jestem w stanie zero czyli w miłości, w jedności, w ciszy , kiedy czuję Boga, mogę też tak patrzeć na świat na ludzi mogąc zrezygnować z ludzkiego spojrzenia, oddając się Duchowi cała. Wtedy świat wygląda inaczej. I tak bym chciała być w tym stanie zawsze, ku temu zmierzam i w tej drodze chcę wytrwać. 

liscie-pomaranczowe-bursztynowy-las-04105

Zapisz

Słońce rozpłomienia świat cały

drzewko-liscie-zolte-sloncem-plonace-jesien-las-4074

Niezwykły dzień

W sobotę odkryłam Leśny Krąg z krzaczorków i zapragnęłam żeby pojawiło się słońce, żebym bursztynowy las mogła wtedy odwiedzić. No i minęły trzy dni i stał się dzień ósmy listopad pełen słońca, cały dzień było słonecznie, ale to była radość!

O poranku zapragnęłam przestrzeni i odwiedziłam łąki i ugory za miastem, gdzie przestrzeni było dużo. W zasadzie nie robiłam nic specjalnego, stałam i patrzyłam, oddychałam. Ale nie mogłam się oprzeć rowerkowi i słońcu, musiałam wyciągnąć aparat.

rower-slonce-ana-04060

Refleksje : Każdego dnia wiele się dzieje u mnie, nie każdy dzień jest wesoły, czasem nachodzą mnie różne myśli i emocje dość ciężkie. Kiedy mogę włączam muzykę, ona potrafi mnie rozbroić z murów, stopić lód zamieniając go w łzy. Ostatni czas był bardzo pracowity, wiele w sobie musiałam zmienić, doświadczałam rozpuszczania jakiś wzorców, czasem było mi ciężko. Dlatego te deszczowe dni października tak  mnie smuciły, tęskniłam za słońcem bardzo. Więc patrzyłam w słońce, oddychałam przestrzenią żeby ją w sobie odnaleźć i żeby ją poczuli ludzie w kontakcie ze mną. Czasem właśnie o to chodzi, by zwrócić wolność i przestrzeń sobie by ją zwrócić innym. Czasem można pożegnać pewne wzorce związane z relacjami u siebie i nagle związki z ludźmi ulegają zmianie. Przechodziłam różne fazy w tym miesiącu z tym tematem, naprawdę chwilami serce mnie bolało, nerwobóle i ciśnienie skakało ( zawsze wtedy gdy czegoś nie przyjmuję do serca, ehhhh, czasem mam naprawdę wysokie ciśnienie, harmonia mi się marzy w tym) i krzyż bolał. Od jakiegoś czasu czułam, że energie przyśpieszają i ja czuję, że zwiększa się u mnie aktywność, więcej zadań do wykonania, więcej wyjścia do świata, więcej zaangażowania w jakieś sprawy- ufff chwilami miałam dość. Pomyślałam, że ten krzyż to też dotyczy podstawy, korzeni moich- uzdrawiają się sprawy rodowe i kontakty z ludźmi. Więc to, co mnie spotyka obecnie tak naprawdę dotyczy uzdrawiania przeszłości, już się skończył pewien etap w sobotę piękną słoneczną również – 12.11. Zrozumiałam, poczułam całą sobą, całym sercem i ciałem że czasem żegnając kogoś ze swojego otoczenia, nie mogę myśleć, że odrzucam kogoś, że ktoś to mi coś zrobił itp. Zrozumiałam, że kiedy przyznam, że dzięki komplikacjom w naszej relacji zyskałam coś cennego, to we mnie zrodzi się wdzięczność. Wdzięczność to coś więcej niż przepraszam, wybaczam, to wyjście poza dobro i zło… to zobaczenie w drugim człowieku siebie, to prawdziwe przyjęcie w siebie tego co raniło, rozpoznanie, uznanie tego, wyciągnięcie wniosków i mądrości, co rodzi spokój… po prostu masz spokój w sobie, żadnej walki, żalu, jest spokój i miłość. I to oznacza, że nikogo nie odrzucam, że nie osądzam wtedy a patrzę z miłością i zrozumieniem, nawet jeśli nie mogę być blisko. Bo dla tej osoby moja bliskość może sprawiać, że będzie sobie szkodzić. Więc rozstania wtedy bywają dla dobra drugiego człowieka, nie przecie niemu.  Powiem, chcę tak się czuć zawsze, niech mi będzie dane, będę się starać, bo nie każdą jeszcze tak odczułam. Właśnie zaczęłam tak robić.

I w tej przestrzeni zrobiłam zdjęcie słonka aż mnie coś odwróciło… zobaczyłam drzewo i na samym czubku ptaka, poczekał aż zdjęcie zrobię a zaraz potem zleciał, to sokół Pustułka, znam je, w tej okolicy już je spotkałam. Zbliżenia nie było ale za to jak pięknie na rozpostartych skrzydłach sfrunął nad łąki łagodnym majestatycznym lotem i tam zniknął. Zwiastun dobrego.

drzewo-ptak-postolka-niebo-04072

Zaglądnęłam do lasu, do dwóch. Przed południem tuż obok łąk do „dzikiego” a popołudniu zajechałam do Lasku „miejskiego” .

Spotkałam zachód słońca, chmury malujące niebo i księżyca połówkę na niebie oraz znak, skrzydła anielskie :

I cudnie rozpłomienione ogniem słońca liście i drzewa, prawdziwa magia… nie spodziewałam się takiej obfitości tego cudu.

Drzewa

Zapisz

Zapisz

Brzozowe siostry

Zimowe odwiedziny u sióstr, to moje specjalne miejsce. Zimą drzewa odpoczywają więc nie nadwyrężam ich energii. Chciałam im się odwdzięczyć. Stojąc obok nich sięgnęłam ku sercu, przywołałam ducha, poprosiłam o błogosławieństwo dla trzech sióstr brzózkowych a potem dla ducha tego lasu, dla każdego stworzenia. Oddychałam lasem, rozpływałam się w nim i zapomniałam o wszystkim. Dziękuję Wielbię Miłuję

Jesienny las, bursztynowy dom.

Ponieważ synek potrzebował opieki w tamtym tygodniu, nie mogłam ziścić pragnienia pojechania samotnie do lasu. Czasem czynić w życiu można tylko to, co jest konieczne, rezygnując z niektórych przyjemności.  Z czasem  wszechświat odda z nawiązką chwile cierpliwości i zaufania, że nie zawsze trzeba mieć wszystko od razu.

Mimo, że miałam lenia, dojechałam do lasu wczoraj na rowerze. Wjechałam w pewnym momencie w sosny, poczułam intensywny zapach w tej przestrzeni, puca nagle powiększyły się o wielkie oddechy olejków aromatycznych. Brązowy dywan igiełek na glebie i zielone poszycie nad głową w koronach zrobiły miłe wrażenie. Poczułam się wolna, poczułam że tu jest przestrzennie i uzdrawiająco. I kiedy wjechałam w inną część lasu poczułam szok zmiany. Więc stanęłam i czułam jak nogi się pode mną uginają, od zapachu i barw i wrażeń. Wokół pomarańcze, żółcienie, złocistości, brązy w bursztynową aurę zaklęte. Ogrom wzruszenia, więc nadmiar emocji i chaos myśli bardzo mi przeszkadzał, zezwoliłam mu odpływać. Skupiłam się na wyciszaniu, na oddychaniu, na odczuwaniu chwili żeby pojąć co mnie trzyma w tym miejscu, przy tym drzewie. I napisałam stojąc pod drzewem słówko od serca. 02.11.2015:

„Leśna korona drzew zaprosiła w swe progi. Poczułam się jak gość zacny w domu, jak w swoim. A pod jej kopułą płynną bursztynową strużką esencja otula i do serca spływa przez spragnione usta. Ana Anilalah Eu-lalia 02.11.2015

Las sosen

las bródnowski, drzewa sosny jesień 016

las bródnowski sosny drzewa kolorowe liście jesień 032

las bródnowski jesień 012

Drzewo które natchnęło mnie słowem wypływającym z głębi mnie samej. I stała się magia, zaklęcie stało się moją rzeczywistością.

drzewo bursztynowe jesień 021

Przecudne korony drzew, bursztynowy dach domu.

las bródnowski liście bursztynowe liście drzewa jesień 020 korona drzew burstynowa las bródnowski 017

Wnętrze bursztynowego domu, jego serce jak dla mnie i jego Duch. Tutaj przytulałam się do duszy drzewa, z nim byłam, jego posłuchałam. Z ciężkim sercem się rozstałam ale i lekkim, bo inna weszłam w tę przestrzeń a inna z niej wyszłam ugoszczona pokarmem, utulona ciepłym słowem, dotknięta barwą i duszą tego miejsca i chwili.

drzewo bursztynowe jesień 021

las bródnowski drzewa bursztynowe jesień 014

las bródnowski ogniste drzewa jesień 013

Zapisz

Pastelowa opowieść Drzewa Życia

Obrazki pastelowe z cyklu  barwy Drzewa Życia dla Iwonki
Taki obrazek jest sam w sobie opowieścią i serce Drzewa życia snuje swoją opowieść w moje serce a szept Matki Ziemi go wzmacnia…
„Czarna okrągła noc rozpękła się na pół uwalniając Biel. Czerń rozpada się aby wyłonić czystego Ducha i dopiero z niego zagęszczać materię wokół siebie. Z Bieli wyłaniają się barwy, my sami nimi staniemy się, ciałem i krwią. Barwy tworzą cały smak życia. W wizji zobaczyłam obraz drzewa stojącego pod dachem nieba w ciepłym klimacie. Jakby ono potrzebowało takiej przestrzeni gorącej Afryki, gałęzie ma trochę jak łyżki – skupione na przyjmowaniu- słoneczne dyski pamięci. Lecz wewnątrz Drzewa płynie życie, które chce tańczyć, w swej nieskończoności rozwinąć skrzydła teraz tutaj. Więc błękitna letnia bryza przybywa by oddać taniec: zapachu morza; wiatru niosącego radość błękitnego nieba; turkusów nie tylko wody lecz i minerałów; fioletowo- różowego zachodu i wschodu słońca. A oko nocnego nieba wnosi swoją obecność przy sercu i w korzeniach drzewa. Choć ma korzenie Drzewo ma też dar poruszania się bez korzeni w innych przestrzeniach. Jest Ruchem – jest w trakcie ruchu, wykonuje go aby dokonać zmian. Barwy obecne w tym Drzewie są tymi, które wspierają w dokonaniu Ruchu. Jeden ruch bywa jak jeden krok zaczynający nową podróż. Drzewo Życia, Gaja z Anilalah Eu-lalia

Oto co napisała Iwonka Mazurek po otrzymaniu prac, mały fragmencik:

„Ana Członka, dziękuję Ci Kochana za Twoje prace, są one wyjątkowe i mam szczęście, że spotkałam Cię na swojej drodze. Każdemu polecam, aby skorzystał z Twojego Daru i zamówił sobie swoje Drzewo Życia narysowane Twoją Duszą Emotikon heart Przytulam Cię do Serca”

Patelowe Drzewo Życia
Pastelowe Drzewo Życia

Dla Iwonki namalowałam drugi obrazek, tak poczułam.

obrazek Drzewo życia, II Iwonki Mazurek  047

Przez lipy do sanctuarium kobiecości- opowieści o przyrodzie i drzewach

rosliny trawa zielona, białe piórko rasowane  006

Piórko, znak od Aniołów że w sercu odnajdę swoją kobiecość… dał błogość i nadzieję, lekkość odnajdywania siebie dzięki naturze.

Dzwony a za nimi park, w którym odnalazłam cząstkę swej kobiecości.

dzwony, wieża dzwonów grających kamień śląski, san 103

Lipa – pierwsza w sanktuarium zapraszająca głębszej wędrówki w siebie i w park drzew :))

drzewo lipa, trzy konary, Ana ja tulam, wysoka sank, z kolonem 121
Lipa z klonem

Doświadczenie było 01.06.2014 ale dopiero niedawno przyszło do mnie czym było, może pogodziłam w sobie pewne sprawy związane ze swoją kobiecością i mogłam opowiedzieć swoją opowieść o Lipach z sanktuarium.

Sanctuarium mej kobiecości
Lipa, piękna stara lipa która ujrzałam pośród lasku w parku drzewek a bardzo starym parku w Snaktuarium Maryjnym w Kamieniu Śląskim. Najpierw przywitał mnie i Tomka koncert dzwonów, byłam blisko i ich dźwięk podziałał przebudzająco, oczyszczająco i niezwykle magicznie- jak o nim myślę czuję w ciele ich dźwięk… poczułam się odmieniona wtedy.

Stare lipy w tym parku przyjęły mnie szczególnie szczodrze. Z pierwszą się przytuliłam i poczułam jak odpływają troski po podróży, jak mija i rozpływa się moje wcielenie związane ze spaleniem w świątyni kiedy byłam słowianką. Lipa zapraszała do głębszej wędrówki w siebie i razem z ukochanym w park drzew :)) Ta lipa pozwoliła się zasiać klonowi i wyrosło nowe drzewo na lipie, z trójki konarów, w miejscu ich połączenie i rozłączenia, z tej głębinki, z tego gniazdeczka – to jest niezwykłe i odnajduję w tym znak dla siebie. Otwarcie na mężczyznę w sobie ale i tego, który kroczy u mego boku przez to życie. I pozwolenie sobie na sianie w sobie ziaren nowego, co wydawało się niemożliwe. I kiedy od niej odeszłam poczułam że muszę iść głębiej do parku.

Przy kwiatach, złocieńcach poprosiłam Tomka o zdjęcie, czułam się tak kobieco i tak dobrze mi z tym było, tak wreszcie swobodnie i szczęśliwie.Lubię to swoje kobiece zdjęcie. Właśnie wtedy poczułam wiosnę, wiosnę mej kobiecości bo znowu poczułam się piękna, czysta, promieniejąca, zmysłowa i uznałam moją wrażliwość, delikatność. Dałam sobie zezwolenie by to poczuć. Zobaczyłam to w róży.

I poczułam od lipy, zobaczyłam ją potem w lasku, gdzie oczyszczono do niej dojście, trwały prace w tym starym, parku oczyszczające. Była jak stara wiedźma która nagle odmłodniała i wypiękniała dlatego, że odsłoniła się na prawdę bycia piękną, wrażliwą, subtelną a nie taką, jaką ją widziano i jak ona siebie widziała-niekobiecą, brzydką i w ogóle.

Powiedziała: „Jest w Tobie święte miejsce, Twoje sanctuarium kobiecości a w nim źródło Twej Mocy. Pij tę esencję Ciebie, oddychaj nią, troszcz się o nią, promieniuj nią, uwielbiaj ją, czcij ją. Weź to w swoje własne serce, weź i nigdy już nie wypuść z dłoni. Niech to będzie Twoje święte prawo, sobie przyznane, aby stać się Miłością dla siebie nowo narodzoną i nieskończoną.”
Zdjęcia z 01.06.2014

drzewa, lipa trzy konary z klonem, sank118
Lipa z klonem
widok,stokrotki biał dwie kwiaty polne, para 142
Kwiaty złocieńce
rośliny, kwiaty stokrotki biał, zielona trawa, łąka, dwa para   143
Kwiaty złocieńce

Przy złocieńcach- chwila kiedy naprawdę czułam się szczęśliwa będąc kobietą, uznałam ten stan w sobie.

ana, ja, avatar, łąka stokrotki traw 145 ANa, Ja,avatar,  152

kwiaty róża różowa , światło 154
Dzika róża z esencją kobiecości
kwiaty, róża różowa z żóty pręciki  156
Droga do esencji i portal dla objawienia się miłości

Lipa- Lipa- rozmawiałam z nią o kobiecości. Kocham to drzewo raz spotkane, kocham te konary, te liście,tą aurę co roztaczała. I Jestem tak ogromnie wdzięczna z serca ❤

Lipa sankturarium , drzewo, 163 2014-06-01 Chrzciny, rośliny 163

drzewo, lipa sankturarium 158

Przyroda.Drzewa- opowieści zdjęciem i słowem snute: Grimwald

Główny bohater mieszka na Dolnym Śląsku, w wsi Lubków. Bywam tam czasami odwiedzając rodzinę mego męża. Przez lata nic się nie działo aż nadszedł ten czas, czas mego przebudzenia w roku 2011.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Grimwald, zdjęcie z 09 października 2011

” Medytacja, Wizja  z 18.11.2011 Słońce przyciągnęło mnie tego roku dość mocno… zaczęło się od zdjęć… i tak jest do dziś, tyle że mocniej i więcej każdego dnia 🙂 . Coś się obudziło- pobudziło w mej świadomości. Przypomina mi się obraz słońca, który zobaczyłam medytując z Dębem Grimwaldem: Kiedy przez chwilę połączyłam się z nim ukazał mi niesamowity widok… korona drzewa w pastelowych kolorach się objawiła… żółte i pomarańczowe i zielone i inne… a za nią piękne jasnobłękitne niebo… znowu powracam do korony drzewa i skupiam się na korze bo na niej pojawia się ćma a potem jakieś owady, muchy i robaczki… Potem widzę oko które pulsowało wieloma kolorami… patrzyłam na nie z oddali, bo oddzielało mnie jakby morze ale było wielokolorowe… to oko na końcu wydało mi się słońce. Pobyłam chwilę wśród drzew, posłuchało serce moje ich pieśni ale nijak tego rozum nie pojął… ale w sercu wszystko co trzeba zostało” End.

Wtedy ten tysiącletni Dąb nie bez kozery przywołał ten obraz a było to na początku października 2011- taki zwiastun nadchodzących wydarzeń. I usłyszałam imię Grimwald ( już w listopadzie ) , to było niezwykłe że usłyszałam tę nazwę w głowie. Dziś czytam i zamyślam się nad tym, co tym obrazem chciał mi przekazać. Co za każdym razem mówił swoją milczącą obecnością gdy przychodziłam do niego. Może gdy namaluję obraz który mi ukazał ,choć próbowałam ale wyszło co innego wtedy, nie był czas. Będę się przechadzać po Krainie Marzeń Serca w poszukiwaniu odpowiedzi i przesłań od drzew i przyrody.

Inne zdjęcia Grimwalda z tego samego dnia nim zaszło słońce. Wygląda na każdym zdjęciu jakby był innym drzewem a jednak wciąż pozostawał tym samym. Ile daje spojrzenie z innej strony, objęcie całości z innej perspektywy. Dopiero połączenie całości może oddać cały obraz a dopełnić może zbliżenie, dotknięcie, odczucie. To tez uczy że oczy nie zawsze są miarodajne w przypadku tego co widzimy, to też uczy mnie żeby nie osądzać tylko za pomocą szkiełka i oka.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Zdjęcie z 09.10.2011

Z tej strony nie wygląda na specjalnie wysokie drzewo ale mocno rozrośnięte, z niskimi gałęziami. No rośliny otaczające drzewo, wygląda to bajecznie.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Zdjęcie z 09.10.2011

Z tej strony już widać że jednak nie jest taki niski i że nie wszystkie gałęzie są tak nisko. I jest dużo mnie roślin więc też są inne widoki na drzewo. Tutaj widać że to duże drzewo, gałęzie ma pięknie rozłożone. Z tej strony zdecydowanie więcej jest korony drzewa po lewej stronie, mniej po prawej. Po prawej zaczyna się lasek a po lewej ma wolną przestrzeń. Niedaleko płynie rzeczka sobie i szumi mu swoje opowieści. W tym rejonie jest kopalnia anhydrytu więc pełno tam jest tuneli podziemnych. Kończy swoją pracę więc zaleją podziemia wodą.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Zdjęcie z 09.10.2011

Kiedy się podchodzi bliżej drzewo wygląda jeszcze inaczej. Bardziej widać znamiona czasu na jego korze. Mocno zaznacza się  ślad po burzy w której nie spalił się od uderzenia pioruna ale przetrwał. Pozostał  znak, znak  otwarcia przez grom. Przypomina kobiecość, jej łono… i postać z płaszczem podróżnym na sobie.albo rycerza wracającego w deszczu do domu. Patrzę i się wzruszam, odczuwam. Zdjęcie z października 2011 rok.

A poniżej zdjęcie mojego Bohatera już  18  listopada 2011, już bardzo jesiennie było. Tak zrobiłam ujęcia z dwóch stron, żeby było ciekawiej. I niesamowity dzień był wtedy, wtedy mogłam tak blisko podejść, mocno przytulić mojego przyjaciela. I zobaczyć jego uśmiech- bezcenne ❤

Grimwald, drzewo, jesień,
18.11.2011
Grimwald, drzewo, jesień całe
11.11.2011

Drzewo w ogniu który nie płonie, to ogień radości życia, to ogień który inspiruje twórczo, pobudza. On pozawala się zbliżać do siebie w tej radości.

grimwald, drzewo, krona liście jesień
11.11.2011

Tego dnia przytulałam się do niego, głaskałam korę i jego znamię od pioruna. Poczułam jak robi mi się gorąco, jak zalewa mnie fala za falą uczucie ciepła. I kiedy otworzyłam oczy zobaczyłam Uśmiech. Mój Kochany Przyjaciel „oduśmiechnął” się do mnie, dał całusa. Nawet teraz czuję tę chwilę, ten moment niezwykły.

Grimwald twarz uśmiech, drzewo
Uśmiech Grimwalda , fot. 18.11.2011

Rok  później z moja z nim słoneczna rozmowa z 27  grudnia 2012 Jego ramię jest jak otulenie, można się pod nie schronić a on przygarnie do serca każde stworzenie. Słońce tego dnia było łaskawe w swym obdarowywaniu, opromieniało pieszcząc każdy zmysł, oddychało się jasnością. Tym było, przypomnieniem że Jestem Światłem i że światło znaczy swój ślad we mnie i wokół, ja mam tylko go znaleźć i iść jego śladem. grimma N Inne spojrzenie, tutaj blask słońca zazielenił się niosąc kojące energie dla ciała i duszy. Czułam dotyk nieba, dotyk aniołów aby pamiętać że Jestem aniołem, że ludzie są aniołami na Ziemi dla Ziemi. Bądźmy taki aniołami dla siebie, dzieci Matki Gai która użyczyła swej materii dla stworzenia naszych ciał, które wypełniły dusze.grimwald, drzewo, słońce, kolor ziel, Lato 03.08. 2013 Przecudna słoneczna obfitość lata. Tego roku ujrzałam pewną ciepłą nocą niebo tak usłane gwiazdami, że nie było widać miejsca gdzie by ich nie było!. Po prostu zapatrzyłam się jak nigdy w życiu, bo z wielu nocy gwiaździstych tej jedna była najszczególniejsza. Obdarowała też spadającymi gwiazdami. To niebo odbiło się we mnie i jest do tej pory. A dni były obfite w słońce malujące liście drzewa na wesoło. Cała przyroda poruszona, rozśpiewana i rozweselona. Drzewo całe szczęśliwe, jak i ja szczęśliwa. Kocham Cię Bracie mój , serce ty moje ❤   Grimwald drzewa 2013-08-03 Lubków sobota 061 Grudzień 26.12.2013 To był dzień kiedy postanowiłam uwiecznić połączenie… połączenie z rodziną Grimwalda. On stoi po prawej i swe gałęzie wyciąga ku rodzinie. Po lewej widać piękną koronę dębu, który nazywam Mądry- tak usłyszałam. Są też cztery inne drzewa, które znam osobiście ale nie ma ich tu na zdjęciu. Przesłanie dotyczyło otwarcia się na połączenia z rodziną, czy ziemską czy nieziemską. Tak było , ku temu zmierzałam przez cały następny rok. drzewa grimwald i mądry i słońce , widok  034 U stóp Grimwalda znalazłam skarbek: skorupkę ślimaka i grzybki pomiędzy liśćmi i żołędziami. Takie przesłanie, że nic nie twa wiecznie. Że czasem cierpliwość dla siebie jest bezcenna i akceptacja dla swego „ślimaczego” czasem życia. Że opuszczenie, oddalenie od świata bywa naprawdę pomocne w drodze ku sobie. Czasem zamrożenie w takiej swej nagości bywa niezbędne by poczuć wnętrze. Wtedy kiedy odwracam wzrok od świata zew. kieruję go ku swej głębi. Teraz to rozumiem dopiero. grzyby i muszelka i liście -runo przy grimwaldzie  010 Brak liści odsłania widok pałacu- jego ruiny. Niegdyś tętnił życiem a teraz znika. Czasem trzeba pozwolić sobie na całkowite zniknięcie aby odkryć siebie na nowo. Trzeba pozwolić sobie widzieć prawdę jaka jest bez oceniania i lęku. Iluzje na swój temat muszą runąć, żeby odsłoniła się prawda. To jak ze słowem Apokalipsa: Apokalipsa (z gr. ἀποκάλυψις apokalypsis ‚odsłonięcie, zdjęcie zasłony, objawienie’ od apokalýptein ‚odsłaniać, ujawniać’; apó ‚od’ i kalýptein ‚zasłonić’). Mnie interesuje Odsłonięcie, ujawnienie tego co we mnie i objawienie się prawdy przed mym duchowym wzrokiem, w moim sercu. Tym były lata 2011- 2014 dla mnie,  przejściem odmieniającym moje życie, mój pogląd o samej sobie i tego kim jestem naprawdę dla siebie, były  drogą do siebie, do źródła we mnie… drogą przez dolinę ciemności (czyli  własnych emocji, wyobrażeń umysłu, iluzji pozbieranych z wielu żyć i wzorców i nawyków i nauka, jak sobie z tym poradzić gdy upadają )… zmiana trwa lecz jest już inna i w niej nie chodzi o zaszczyty lecz o odzyskanie siebie, miłości, szczęścia i o poszerzanie świadomości. Chodzi o odnalezienie się w tej rzeczywistości na ziemi i niebo sprowadzić po przez siebie na ziemię, Tutaj a nie odlatywać tam. pałac Lubków, park drzewa 023

Wejrzenie w siebie jednym okiem, jednym duchowym spojrzeniem objąć życie i wszelkie sprawy oświetlając je jasnością oka i miłością serca objąć ❤ pałac Lubków, okno, park, drzewa 024

Rok 2014 Spotkanie w lutym sprawiło że odkryłam coś więcej niż uśmiech drzewa. Zachwyciły mnie pewne wiry w drzewie, wiry jak w lawie zastygłej a jednak wywołującej ruch.

grimwald, kora , drzewo, spiralki

Jesienią stało się coś innego, zaczęłam się bawić, czuć spontaniczność w byciu sobą. Zrobiłam sobie sama zdjęcia, ustawiałam aparat i bawiłam się z naturalną radością.  Zaczęłam zabawę  w pewnej gromadce drzew, kawałek dalej ale o nich kiedy indziej. Ta zabawa, spontaniczne igraszki wyzwoliły całkiem inne spojrzenie na samą siebie, poczułam sie inna… poczułam że coś nowego otworzyło się we mnie, tłumiona do tej pory część mej istoty. Kocham to drzewo, z czułością głaszczę jego korę, szczególnie znak po piorunie, tutaj wtulam z miłością przesyłając drzewu swoją miłość. Za to że tam jest, że w końcu po kilkunastu latach odnalazłam z nim wspólny język a on wiele mi przekazał. Bezcenne chwile razem, bezcenna obecność już na zawsze w moim sercu i duszy pozostanie wpisana po wieczność. drzewo, Grimwald, lubków, ana  007 drzewo, grimwald, lubków, ana , kraina marzeń 008